Bangunan-bangunan warisan kolonial Walanda masih kénéh nangtung pageuh nepi ka ayeuna. Kantor pamaréntahan, stasiun, jembatan, jeung jalur jalan nu diwangun ratusan taun ka tukang, loba nu masih bisa dipaké tanpa perbaikan mayor. Pondasi jero, struktur kuat, sarta perencanaan jangka panjang jadi ciri utama infrastruktur jaman harita.
Sabalikna, loba infrastruktur nu diwangun dina jaman ayeuna nunjukkeun umur paké nu pondok. Jalan anu kakara sataun diréngsékeun geus mimiti rusak, retak, atawa bolong. Gedong pamaréntahan anyar teu jarang kudu diréhab deui dina waktu singget. Kaayaan ieu nimbulkeun patalékan serius ngeunaan kualitas perencanaan, pangawasan, jeung orientasi pangwangunan.
Padahal, dina konteks ayeuna, kaunggulan téknologi teu bisa dipungkir. Akses kana alat berat modern, bahan konstruksi nu leuwih maju, sarta sistem perencanaan digital geus jadi hal lumrah. Anggaran pangwangunan ogé unggal taun ngalaman kanaékan signifikan. Tapi kamajuan éta teu salawasna luyu jeung hasil nu karasa ku masarakat.
Sababaraha ahli tata kota nyebutkeun yén masalah utama henteu aya dina kakurangan sumber daya, tapi dina cara mikir. Pangwangunan kiwari sering difokuskeun kana serapan anggaran jeung target jangka pondok, lain kana daya tahan infrastruktur pikeun puluhan taun ka hareup. Akibatna, kualitas dikorbankeun demi kecepatan jeung kepentingan administratif.
Fenomena ieu nyiptakeun ironi sajarah. Dina jaman dijajah, infrastruktur diwangun pikeun ngajaga kakawasaan kolonial, tapi direncanakeun kalayan visi jangka panjang. Dina jaman merdéka, pangwangunan sakuduna jadi simbol kamandirian jeung tanggung jawab ka generasi saterusna, tapi sering kali teu nunjukkeun orientasi nu sarua.
Kritik ieu lain pikeun muji kolonialisme, tapi pikeun ngélingan yén kamandirian teu cukup ngan ku status politik. Kamandirian merlukeun tanggung jawab, visi, jeung integritas dina ngawangun nagara. Lamun henteu, merdéka ukur jadi istilah, sedengkeun pondasi bangsa—sacara harfiah jeung maknawi—terus ngalaman karuksakan.
Author: Admin
Penulis
